از ایدولوژی تا معماری

سلام خدمت شما دوستان و با تشکر از اینکه به وبلاگ من اومدید.

هفته پیش به حول و قوه الهی سفری به آلمان داشتم و سه-چهار روزی رو در برلین گذروندم. به طور خلاصه برلین شهریست که چکیده تاریخ قرن بیستم در آونجا دیده می شود و سرآغاز مهمترین اتفاقات این سده بوده است. اتفاقاتی مانند جنگ جهانی اول و دوم و جنگ بین بلوک غرب و شرق. مطلب باسه نوشتن زیاده اما برای امروز یک مطلب خیلی موجز و مختصر در نظر گرفتم و اون دوران بعد از جنگ جهانی دوم و تقسیم شدن برلین به دوقسمت غرب با نظام سرمایه داری و شرق با نظام کمونیستی است. جای شما خالی ما را برای بازدید از یک ساختمان که در زمان نازی ها گویا وزارت خانه ای بوده است بردند. معماری این ساختمان کاملا گویای ایدولوژی نازی ها بوده است. پنجره های زیاد برای نشان دادن اینکه شما هموراه تحت نظارت هستید. درهای بلند و سنگینی که دستگیره آنها در ارتفاع بالا نصب می شده تا حدی که برای باز کردنش باید زور می زدید و برای وارد شدن یه جواریی خم می شدید. بلوکهای سنگی خیلی خفن، ضمخت و باوقار. خلاصه یک معماری گویای تفکر نازیسیم به تمام معنا. کلام کوتاه می کنم و عکس ها را آپلود.

.

به مقیاس درب ورودی، و ابعاد سنگها توجه فرمایید

این ساختمان بعد از شکست نازی ها بدست شوروی می افتد و آنها هم به مردم وعده خودکفایی، بالندگی، برابری و خواهر و برادری می دهند. و برای القاء این تفکر کمونیستی پوچ نیز یک نقاشی برروی دیوار می کشند نشان دهنده برادری که بدست آهن گداخته خمیر می کند و غیره. شنیدن این داستان و دیدن پوشش یکسان زنان و مردان در این نقاشی دیواری برایم جالب بود. به هرحال عکسهای زیر این واقعه را روایت می کند.

.

.

.

اما همانطور که می دانید کمونیست هم مانند خیلی از مکاتب ایدولوژیک دوام نیاورد. چندی نگذشت که مردم شاکی شدند. کار به جایی رسید که تجمعات بیش از شش نفر در فضاهای عمومی شهر به عنوان تجمعات اعتراضی غیر قانونی شناخته می شدند. خلاصه روزی مردم اعتراض می کنند و پلیس کمونیست نیز برروی آنها آتش می گشاید و چندنفری می میرند. بعدها به عنوان یادبود این عزیزان گلگون کفن یک یادمان در حیاط مرکزی این ساختمان و روبری نقاشی ذکر شده احداث می شود. عکس زیر این یادمان را نشان می دهد.

اگر توجه کنید این عکس مانند یک قاب عکس است که برروی زمین کارگذاشته شده باشد. اگر کمی بیشتر دقت کنید عکس داخل این قاب بزرگ صف مردم معترض را نشان می دهد. اندازه این قاب درست به اندازه نقاشی روی دیوار می باشد و گویای تفاوت بین فانتزی و واقعیت می باشد. نقاشی روی دیوار، رویائی را نشان می دهد که نظام ایدولوژیک کمونیستی متصور شده بود و قاب روی زمین واقعیتی را که اتفاق افتاده. عجب این معماری رشته جالبی است که به همه چی ربط داره

منتظر کامنتهای خوب شما هستم.

میرزابنویس

یا حق